Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/31845 K.2016/4927

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine yönelik hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılana ait aracı 3.600 TL bedelle satın aldığı, aracın devir işlemleri için ise bir aylık vekalet çıkarttığı, sıra aracın ücretini ödemeye geldiğinde; sanığın eşinin ziynet eşyalarını bozdurarak ödeme yapacağını, eşini ikna etmek için araçla eşinin yanına gitmesi gerektiğini, eşinden ziynet eşyalarını alıp tanıdığı bir kuyumcuda bozdurup parasını getirip vereceğini söylediği, katılanın iyiniyetle aracını vermesini müteakip aracı alan sanığın bir daha geri gelmediği, ödeme yapmadığı gibi aynı gün elindeki vekaletle aracı üçüncü bir şahısa 3.500 TL bedelle noter satışı ile devrettiği olayda, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108-152 sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,