KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/33003 E., 2015/21000 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme
- Hüküm
- BEraat
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Katılan ile sanığın komşu olup evlerinin bitişik olduğu, sanığın bahçesinde bulunan defne ağacının yapraklarının ve tohumlarının katılanın bahçesine düşmesi sonucu söz konusu bahçenin zarara uğradığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın suç kastının bulunmadığı, durumun hukuki ihtilaf niteliği arzettiği, bu nedenle atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13.maddesinin 5.fıkrası uyarınca beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretinin hazineden alınmasına hükmedilmesi gerektiği halde yazılı şekilde katılandan alınmasına karar verilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/33003, K. 2015/21000, 19 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama