Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/33051 K.2016/4891

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın, evlenmek istediğini öğrendiği katılan C..'i arayarak isminin M.. olduğunu, kendisine uygun bir bayan bulduğunu belirtmesi üzerine birçok kez telefonda görüştükten sonra kendisine 5.000,00 TL göndermesi gerektiğini, bu parayı bayana vereceğini söyleyip, kendi hesap numarasını verdiği, bunun üzerine katılanın söz konusu parayı gönderdikten sonra verilen talimatla E..'e gittiği, ancak sanığın buluşma yerine gitmeyerek A..da olduğunu, taziyesinin bulunduğunu, bir kaç gün içinde gideceğini söylemesine rağmen gitmediği anlaşıldığından, eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanılarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2-5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı kanun maddesinin 1. bendinde gösterilen hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,