Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/3511 K.2014/19665

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; şikayetçinin sanığa, kiracı olarak işlettiği dükkanın kirasını bankaya yatırması için 2000 TL parayı ve hesap numarasını verdiği, sanığın bu parayı bankaya yatırmayarak uhdesinde tuttuğu ve parayı iade etmediği anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Sanığın temyiz dilekçesinde parayı posta havalesi ile gönderdiğini, katılana telefonla haber vermesine rağmen süresi içerisinde alınmadığından kendisine iade edildiği belirtilmesi ve makbuzu sunması sanığın 30/03/2011 tarihli dilekçesinde aldığı parayı ödemek suretiyle zararı giderdiğini belirtmesi karşısında, sanık tarafından ödeme yapılıp yapılmadığı ile paranın PTT’den katılan tarafından alınmama nedeni araştırılarak TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen "etkin pişmanlık" hükümlerinin uygulanabilirlik koşullarının karar yerinde tartışılmadan hüküm kurulması,