Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/3671 K.2014/19960

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılana ait şirkette satış müdürü olarak çalıştığı dönemde sahte faturalar düzenleyerek başkasına satılmış gibi gösterdiği ürünleri, piyasa fiyatlarının altında üçüncü kişilere peşin olarak satıp paralarını mal edindiği somut olayda; katılan vekilinin dosya içerisine sunduğu ve sanığın altını imzalamasına rağmen savunmasında içeriğini reddettiği 26.06.2007 tarihli tutanakta ismi geçen şahısların ve şirketlerin adreslerinin 11.06.2009 tarihli duruşmada talep edilmesine rağmen bildirilmemesi,

mahkeme tarafından 22.02.2011 tarihli duruşmada bilirkişi incelemesine esas olacak fatura, teslim fişleri ve firmalara verilen mallar ile ilgili sanığa yapılan teslimatları gösteren belgelerin istendiği, fakat bu belgelerin de duruşmaya getirilmemesi karşısında sanığın savunmasının aksini ispatlar mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delile elde edilmediği gerekçesi ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.