Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/3815 K.2014/20436

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 18.01.2006 tarihinde yanında başka bir kişi olduğu halde yardım toplama bahanesiyle müştekinin evine gittiği, burada müştekiye “ senin kalbin temiz, sana bir su falı bakayım “ dediği, müştekinin de sanığın teklifini kabul ederek içeriye davet ettiği, eve giren sanığın yine müştekiye, hanende ilaç var, aldığınız para size yetmiyor diyerek bir bardak su istediği, daha sonra müştekiye altınlarının olup olmadığını sorduğu, müştekinin olmadığını söylemesi üzerine sanığın müştekiye hitaben “ kalbini bozuyorsun yalan söyleme “ dediği, müştekinin de sanığa inanarak altınlarını getirip verdiği,

sanığın da suça konu altınları alarak elinde bulunan mendilin içine koyar gibi yapıp, mendili kapatarak okuduktan sonra müştekiye verdiği, akabinde müştekiye söz konusu mendili iki saat sonra açmasını söyleyerek oradan ayrılarak gittiği, bir müddet sonra müştekinin mendili açtığında altınların içinde olmadığını görerek dolandırıldığını anladığının iddia ve kabul olunması karşısında, eylemin temas ettiği,

5237 sayılı TCK’nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde, hüküm kurulması,