Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/4296 K.2014/20116

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanıkların mobilya tamir işi ile uğraştıkları, olay tarihinde katılanın tamir edilmek üzere sanıklara 4 adet tekli koltuk ile bir adet sehpayı verdiği, sanık ...'ın bu eşyaları tamir için tanık ....'e teslim ettiği, ...'in bu mobilyaları yıpranmış ve eskimiş olması nedeni ile tamir yapılamayacak kadar kötü durumda olduğunu sanık ...'a söylediği, bunun üzerine ....'ın ...'e mobilyaları kırıp atmasını söylediği, bu şekilde sanıkların mesleklerinin gereği olarak kendilerine teslim edilen mobilyaları teslim amacı dışında tasarrufta bulunarak müsnet güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri, oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin sübutu kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,