Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/4700 K.2014/20701

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın ... ili ... İlçesi tren garında çalışmakta olan şikayetçi ile tanışarak kendisinin...Limanında çalıştığını, limana ucuz gümrük mallarının geldiğini, ...'e gelmesi halinde buradan kendisine ucuz mal alabileceğini söylediği, bu nedenle şikayetçi ve sanığın suç tarihinde birlikte ...'e geldikleri, şikayetçinin 1000 TL parayı sanığa verdiği, sanığın "sen burada bekle, ben kart alıp geleyim" dediği, ancak bir daha gelmediği, parayı da iade etmediği ve bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği anlaşılmakla; mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda karar verilmemesi, hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesinin mümkün olması ve sanığın tekerrüre esas mahkumiyeti olmasına rağmen, hükmolunan cezanın TCK’nın 58.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.