KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/5286 E., 2014/17829 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Kasım 2014
- Tebliğname No
- 11 - 2011/134417
- Mahkemesi
- Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 24/12/2010
- Numarası
- 2009/155 (E) ve 2010/693 (K
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.
Katılanın, kendisine ait aracını kaporta işiyle uğraşan sanık Bekir'e tamir edilmek üzere bıraktığı, sanığın aracı 3 ay sonra iade edeceğini söylediği, ancak zamanı geldiğinde katılana iade etmediği gibi bir başkasına kiraya verdiği ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda ; sanığın savunmalarında katılanın aracı satması için bıraktığını, kendisinin de M.
Ç. isimli kişiye sattığını, katılanın sattığı paradan daha fazla para istemesi üzerine anlaşamadıklarını ve bu nedenle katılanın kendisini şikayet ettiğini beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından aracı satın alan M.
Ç.'ın tanık olarak dinlenerek aracı kaç liraya aldığı ve aracın devrini katılandan alıp almadığı sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde eksik incelemeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/5286, K. 2014/17829, 3 Kasım 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama