Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/7089 K.2015/1819

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın...şubesinde servis yetkili yardımcısı olarak çalıştığı sırada yakınlarına ve tanıdığı kişilere paravan nitelikte krediler tahsis ettiği, ...'dan 400 TL, ...’dan 25 TL kendi hesabına aktararak çıkar sağladığı iddia edilen olayda, ... ve ...'nın kredi talebinin değerlendirilerek bankanın onayı üzerine kredi verildiği, kredi kullanan kişilerin şikayeti veya zararının olmadığı, kredilerin talep edenlere verildiği, sanığın hesabına ise bilgileri doğrultusunda paranın aktarıldığı, bankanın zararının bulunmadığı,

bankadan gelen yazıya göre de, sanığın kredi tahsisinde ikinci derece imza yetkilisi olduğu kesin kararın şube müdürü tarafından verildiği, sanığın kredinin özelliklerini dikkate alarak olumlu veya ret ibaresini düşerek görüşünü belirten evrakı şube müdürüne sunduğu ve bu görüşün son ve kesin kararla aynı olması gerekmediği,

şube müdürünün sanığın görüşünün aksine karar verme hakkı olduğu ve bu şekilde sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullandığına ve aktarılan krediler nedeni ile çıkar sağladığına dair iddiadan başka kesin ve inandırıcı mahkumiyetine yeter delil elde edilemediğinden sanığın beraatına dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,