KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/7447 E., 2015/1826 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Ceza-i hüküm olmasına yer olmadığına
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.
Sanığın, kızı olan katılan ile birlikte .... Tic. A.Ş'ye ortak oldukları, sanığın şirketin yönetim kurulu başkanı, katılan ...'nın ise yönetim kurulu üyesi olduğu, katılana ait şahsi çek karnesinin şirket kasasında muhafaza edildiği, sanığın ekonomik kriz ile işlerin kötü gittiği gerekçesiyle kasada bulunan katılana ait çekleri katılanın bilgisi dışında kullandığı ve karşılığını ödemediği anlaşılan olayda;
Sanığın, katılanın babası olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 167/1-b, ve 5271 sayılı CMK'nın 223/4-b,maddesi uyarınca sanık hakkında yüklenen suçtan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gekirken, yazılı şekilde "Ceza-i hüküm olmasına yer olmadığına" karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/7447, K. 2015/1826, 3 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama