Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/7509 K.2015/1243

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, ...de bulunan apartmanın ikinci bloğundaki 5 numaralı dairenin alım ve satımı için katılan ile yaptıkları 26.07.2005 tarihli sözleşme sırasında katılana kendisini ... olarak tanıttığı, tanık...’un yazdığı ve katılanın imzaladığı sözleşmeyi sanığın, ... ismi ile imzaladığı, katılanın bu sözleşme gereğince; aynı gün, 2.000,00 TL'yi kaparo olarak sanığa verdiği, sözleşmenin yapılması ve imzalanmasına tanıklar...nin tanıklık yaptıkları, sonrasında katılanın 18.08.2005 ve 18.12.2005 tarihlerinde toplam 30.875,00 TL’yi sanığa ödediği, katılanın

26.07.2005 tarihli sözleşme gereğince söz konusu evi 63.500,00 TL’ye almak üzere sanık ile anlaştığından, geri kalan parayı sanığa ödemek için ... şubesine müracaat ettiği ve sanıktan aldığı tapu fotokopisi ile kalan borcunu ipotek karşılığı kredilendirmek istediği, banka görevlilerinin katılan tarafından verilen tapu fotokopisinin sözleşmede belirtilen yer olmadığını söylemeleri üzerine bu kez katılanın sanıktan sözleşmede belirtilen taşınmaza ilişkin tapu fotokopisini alarak bankaya verdiği, ancak sonrasında sanığın katılanı oyalayarak tapuya gitmediği gibi, aldığı paraları da inkar ederek edimlerini yerine getirmekten kaçındığı,

dosyadaki bilirkişi raporlarında söz konusu sözleşmedeki imzaların sanığa ait olduğunun belirtildiği anlaşıldığından, sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.06.2013 tarih ve 2012/15-1351-2013/328 E-K sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, kanun koyucu, cezanın kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime somut olayın özellikleri ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini de göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevini yüklemiştir.

Ancak, hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, bu düzenlemelere uygun olarak; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik ile dosya içeriğine yansıyan bilgi ve belgelerin isabetli biçimde değerlendirildiğini gösterir biçimde yasal ve yeterli olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayın özelliğine göre, alt sınırdan uzaklaşılması doğru bir uygulama ise de, TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde takdir hakkının kullanılması suretiyle alt ve üst sınırlar arasında bir belirleme yapılması gerekirken, sanık hakkında, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve adli para cezasını gerektiren dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan kriterler esas alınmadan, hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesine aykırı olarak hapis ve adli para cezalarının en üst sınırdan tayin edilerek fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan haklardan, sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c. maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,