Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/7555 K.2015/1557

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın daha önceden tanıdığı katılana “abla bir akşamlığına telefon lazım kullanmak için verir misin” dediği, katılanın da kullanıp iade etmek üzere... marka cep telefonunu verdiği ancak sanığın, aldığı suça konu cep telefonunu tanık ...’e sattığı anlaşılmakla; eyleminin güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında TCK’nın 155/1. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından, 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesindeki etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle gidermesi gerektiği, ayrıca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 27/05/2008 gün ve 2008/11-127-147 sayılı kararında açıklandığı üzere 5237 sayılı Kanunun 168. maddesi “pişmanlıktan kaynaklanan iade ve tazmini” esas aldığı,

sanığın, tanık ...’un katılana telefonu iade ettiğini kendisinin de ...’a telefon bedelini ödediğini savunması, tanık ...’un ise suça konu telefonu sanıktan satın aldığını, telefonun bir süre kendinde durduğunu daha sonradan telefonun katılana ait olduğunu öğrendiğini ifade etmesi karşısında, etkin pişmanlık koşullarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu yönde bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.