Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/908 K.2014/14941

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; müştekinin önceden tanıdığı sanığın, cep telefonunun şarjının bittiğini ve kontörünün olmadığını söyleyerek müştekiden konuşmak amacı ile cep telefonunu istediği, müştekinin vermesi üzerine, konuşuyormuş gibi yaparak uzaklaştığı ve bir daha dönmediği, bu şekilde üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.06.2012 tarih ve 2011/15-440 E; 2012/229 K sayılı kararında da belirtildiği gibi, sanığın, kullanıp kısa sürede iade edilmek üzere, şikayetçi tarafından zilyedliği devredilmeksizin verilen cep telefonunu vermeyip olay yerinden uzaklaşmaktan ibaret eyleminin “hırsızlık” suçunu oluşturduğu gözetilmeden güveni kötüye kullanmak” suçundan hüküm tesisi,

2-Kabule göre de; TCK 155/1. maddede adli para cezasının yanında hapis cezası da öngörüldüğü halde yalnız adli para cezası ile yetinilmesi,