KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2013/9143 E., 2015/21867 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.
Katılanın eşinin trafik kazasında hayatını kaybetmesi nedeniyle ... Sigorta şirketi tarafından katılan ve ailesine 30.000 TL vefat tazminatı ödenmesine karar verildiği, katılanın sigorta işlemlerini takip ve parayı tahsil etmesi için... Sigorta Aracılık Hizmetleri isimli şirkette çalışan sanığa 27/11/2008 tarihinde vekaletname verdiği, sanığın vekaletnameye istinaden, ...
Sigorta şirketi tarafından yatırılan 30.000 TL paranın kendi hesabına ödenmesini sağladığı ve katılana 1.250 TL ile 2.350 TL olmak üzere iki defa ödeme yaptıktan sonra geri kalan parayı ödemediği, bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık beyanı, katılan ve tanık ifadeleri, banka ve sigorta şirketi yazıları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası belirlendikten sonra, “sanığa verilen 2 ay hapis cezasının ertelenmesine” denilmek suretiyle maddi hata yapılması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2013/9143, K. 2015/21867, 4 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama