Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2013/99 K.2014/1380

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Katılanın kendi parasıyla alınan arabanın sanık tarafından kullanılmakta olduğu, katılanın arabayı kullanamaması nedeniyle sanığın katılanı istediği yerlere götürdüğü, olay tarihinde sanığın arabayı götürüp bir daha geri getirmediği iddia olunan olayda, suça konu arabanın sanığın kardeşi adına kayıtlı olup katılan arabanın kendisine ait olduğunu belirtsede, sanığın bu hususu kabul etmeyip arabanın kendisine ait olduğunu söylemesi karşısında, mahkemece sanığın savunmasının aksini gösterir ve atılı suçtan cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı gibi sanık ile katılan arasındaki anlaşmazlığın hukuki ihtilaf boyutunda kaldığı gerekçesi ile sanığın beraatına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.