Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/10772 K.2014/11595

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan pazar alışverişi yapmakta iken yanına gelen sanığın, sohbet açıp, katılanı tanıyor imajı verdiği, ardından katılana kendisinin zekat parası vermek istediğini, etrafında güvenilir birileri olup olmadığını sorduğu, katılanın da "var" demesi üzerine, kendi adına zekat parasını ihtiyacı olan birilerine verip veremeyeceğini sorduğu, katılanın sanığın teklifini kabul ettiği ve bir apartmanın giriş kapısının önüne geldikleri ve sanığın katılanı bu apartmana soktuğu, apartman içinde temyiz dışı diğer sanık Osman'ın yanlarına geldiği,

her iki sanığın "zekatımız" diyerek ceplerinden bir miktar para çıkartarak katılanın eline verdikleri, ancak sonra sanık Osman'ın, "abla sen burda bekle, yukarıda mevlit var, ben bu paraları hocaya okutup geliyorum" diyerek paraları da alarak apartmanın üst katına çıktığı ve bir müddet sonra gelerek katılana, "hoca bunların okunması için değerli bir şey olması gerek dedi" diyerek katılanın kolundaki iki adet altın bileziği istediği, katılanın da bileziklerini zekat parasının okunup iade edilmek üzere verdiği, ardından sanık Osman'ın geri geldiği ve katılana "abla hoca seni istiyor" diyerek katılanı tek başına beşinci kata yolladığı,

katılanın orada hoca olmadığını fark edip, aşağıya indiğinde sanıkların ortadan kaybolduğunu gördüğünün iddia ve kabul olunması karşısında, eylemin temas ettiği 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen "Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle" nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,