Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/15382 K.2014/15157

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu kanun değişikliğine göre, “Ceza dairelerinde, daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır, çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Sanık ...’nin temyiz dışı ... ile birlikte şikâyetçilere ait eve giderek yemek istedikleri, daha sonra evde bulunan ... ve ... büyü bozma bahanesi ile oyalayarak oturma odasında bulunan kanepenin içindeki şikâyetçiler ..., ... ve ... ait ziynet eşyalarını çaldıktan sonra oturma odasına bir süre girilmemesi gerektiğini söyleyerek evden ayrıldıklarının iddia edildiği olayda; TCK’nın 142/1-b maddesindeki suçunun tavsif edilmiş olduğu anlaşılmakla;

16.02.2011 tarihli kararda, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 206. maddeleri gereğince hırsızlık ve resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiş olmakla;

İncelenen dosya içeriğine göre; temyiz incelemesine konu suçlardan hırsızlık suçunun cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesinde beş yıldan on yıla kadar; resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunun cezasının ise, aynı kanunun 206. maddesinde üç aydan iki yıla kadar hapis cezasından ibaret oldukları gözetildiğinde;