Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/22963 K.2017/11030

2-Sanık ... hakkında:TCK'nun 165/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddesi uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...’in, suç eşyasının kabul edilmesi suçundan sanık ...’in mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’in katılana ait iş yerinde depo sorumlusu olarak çalıştığı, çalıştığı dönemde depoda bulunan eşyalardan bir kısmını babası olan sanık ...’e ait iş yerine gönderdiği ve İskender’in de bu eşyaları satışa arz ettiği, sanıkların bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda: Sanıkların savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre sanık ...’in hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanık ...’in de suç eşyasını kabul etme suçundan mahkumiyetlerine dair mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin suçun sübuta ermediğine, şüpheden sanığın yararlanması gerektiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının sanıklar hakkında alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,