KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2014/24880 E., 2015/1602 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Mala zarar verme
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.
Sanığın keseceği ağaçları bahçesinden geçirmek istediğini söylemesi üzerine katılanın, bahçe kapısını sağlamlaştırmak için mevcut kilide ilaveten ikinci bir kilit taktığı, sanığın bu kilitlere zarar vererek geçtiğinin iddia edildiği somut olayda.
Dairemiz tarafından 09.12.2010 tarihli kolluk tarafından düzenlenmiş olay yeri görgü ve tespit tutanağında anlatıldığı üzere bahçe kapısının sağ tarafındaki menteşeye sabitlenmesi ve kilidin kırılması karşısında, sanığın 13.12.2010 tarihli kolluk ifadesinde kilidi açtığını beyan etmesi gözetilerek 20.09.2012 tarih, 2012/7828 esas ve 2012/41852 karar sayılı ilamımız ile beraat hükmünün bozulduğu,
mahkemesi tarafından bozma ilamımıza uyulduktan sonra katılanın posta yoluyla gönderdiği ve daha önce kolluk görevlileri tarafından muhafaza altına alınmayan kilitler üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesinde zarar görmediklerinin, mekanizmalarının çalışır vaziyette olduklarının tespit edilmesi karşısında, mala zarar verme suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2014/24880, K. 2015/1602, 29 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama