Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/5721 K.2016/7097

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın asker arkadaşı olan sanığın, temyiz dışı sanıkla birlikte katılanı arayarak, altın bulduklarını söyledikleri, katılana bir adet numune gerçek altın verdikleri, söz konusu numunenin gerçek olduğunu gören katılanın diğer altınların da gerçek olduğunu düşünerek sanığa 10.000 TL para verdiği, daha sonra sanığın ortadan kaybolduğu, böylece sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, katılan, tanık beyanları ve dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanığa, adli sicil kaydının okunup diyecekleri sorulmadan ve adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas ilamın kendisine ait olup olmadığı yönünde ek savunma hakkı tanınmadan hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilmiş ise de, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına dair yasal koşulların oluşmadığı ve bu hususta yapılacak bir bozmanın sonuca bir etkisinin olmayacağı dikkate alınarak, bu eksiklik bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Sanığın adli sicil kaydında bulunan.... Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 22/04/2010 tarih ve 2008/900 Esas 2010/303 Karar sayılı sayılı kararının, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince kesin hüküm niteliğinde olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın mükerrir sayılarak cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,