Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/8691 K.2015/23406

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin, 21/09/2012 ve 23/10/2012 havale tarihli süre tutum-temyiz dilekçeleri içerikleri birlikte nazara alındığında; sanıklar Semir ve Mehmet haklarında “mala zarar verme” ; “hakaret” suçlarından verilen “beraat” ve “TCK’nın 129/3 ve CMK’nın 223/4-c maddelerine göre ; ceza verilmesine yer olmadığına “ dair kararlara yöneldiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılan Mehmet’in arkadaşı ve komşusu olduğu belirtilen sanık. .. ile ...’in arkadaşı ...’ın yanında bulunan sanık ...’in şikayetçi ile tartışırlarken, evi önünde duran motosikletine vurup yere düşürmeleri ve tekmeleyerek hasar oluşturmaları, ona tahkir edici sözler sarfetmeleri eylemlerinin “mala zarar verme” ve “hakaret” suçlarını oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Sanıklar ... ve ...’in katılana karşı “mala zarar verme” suçlarını işlediklerine ve sanık ...’in katılana karşı “hakaret” suçunu işlediklerine dair soyut iddialardan başka, mahkumiyetlerine yeter derecede, kuşkudan arınmış, kesin delil bulunmadığını bu nedenle “beraatlerine” karar verilmesi gerektiğini, sanık ...’in katılana karşı işlediği sabit kabul edilen “hakaret” suçunun ise “TCK’nın 129/3. maddesi kapsamında karşılıklı olduğundan sanık hakkında CMK’nın 223/4-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamalarında bir isabetsizlik görülmümeştir.