Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2014/9157 K.2015/23040

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında mala zarar verme ve silahla basit kasten yaralama suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, aralarında husumet bulunan katılana vurarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde katılanı yaraladığı, yaşanan kavga sırasında, katılana ait gözlüğü ve cep telefonunu da kırdığı, böylece basit kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, katılanın, atılı suçların diğer sanık tarafından işlendiğini belirttiği dikkate alınarak, sanığın, mala zarar verme ve silahla basit kasten yaralama suçlarını işlediğine dair mahkumiyete yeter kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığının anlaşılması karşısında bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.