Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/10948 K.2015/31256

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31/03/2009 tarih ve 2008/6-256 Esas ve 2009/79 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulunun, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlı olduğu,

gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olan olaylar ve iddiaların, sanıkların aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı, ceza mahkumiyetinin, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanması gerektiği, bu ispatın, hiçbir kuşku ve başka bir türlü oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olması gerektiği, yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmanın, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına geleceği dikkate alınarak;

somut olayda, sanığın aşamalarda değişmeyen ifadelerinde suçlamayı kabul etmediği gibi sanığın suçu kesin olarak işlediğine dair tanık veya başkaca bir delil de bulunamadığı, aralarında husumet bulunan ve objektif beyanda bulunup bulunmadıkları hususunda tereddütler bulunan tanıkların, sanığın suçu işlediğini kendilerine ikrar ettiğine dair beyanlarının mahkumiyet açısından yeterli kabul edilemeyeceği dikkate alınarak sanığın mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil de bulunmadığının anlaşılması karşısında, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır,

bu nedenlerle de tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.