Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/13875 K.2018/5584

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın babasına ait tesviye küreğini alarak iade etmemek suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Katılanın temyiz talebinin incelenmesinde,

Usulüne uygun olarak hakları hatırlatılmasına rağmen, şikayetçinin 31/10/2013 tarihli duruşmada kamu davasına katılmak istemediğini beyan ettiği anlaşılmakla, mahkemece davaya katılmasına karar verilmesinin hukuki değerden yoksun olması karşısında, hükmü temyiz hakkı bulunmayan şikayetçinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31/03/2009 tarih ve 2008/6-256 Esas ve 2009/79 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulunun, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlı olduğu,

gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olan olaylar ve iddiaların, sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı, bu açıklama ışığında somut olayda, tesviye küreğinin mülkiyetinin katılan tarafından somut deliller ile ispat edilemediği anlaşılmakla, mahkemenin beraate yönelik kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup, tanık ...'nın ifadesinde, küreğin mülkiyetinin kime ait olduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.