Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/14639 K.2016/436

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın çalıştığı otelde Tayfun Karacan adıyla kaldığı ve kendisini de katılana bu isimle tanıttığı, icra dairelerinin yaptığı ihalelerden düşük bedellerle araç aldığını, uygun fiyatla satabileceğini söyleyen sanığın katılanı ikna ettikten sonra, İzmir'de gerçekleşecek icra ihalesine katılıp araç alabileceğini, ihaleye katılması için KDV bedelinin ilgili icra memurluğuna yatırılması gerektiğini söyleyip 5.960 TL paranın İzmir'de birlikte çalıştığını söylediği B.. B.. adına açılmış hesaba yatırmasını istediği, katılanın belirtilen hesaba parayı göndermesinden sonra sanığın hastalığını bahane ederek otelden ayrıldığı, sanığın bu şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Yerel Mahkemenin 06/12/2010 tarih 2010/212 esas, 2010/515 sayılı kararıyla sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine karar verildiği, Dairemizin 04/03/2015 tarih ve 2013/8917 esas 2015/21903 sayılı kararıyla, eylemin, bankanın ödeme aracı olarak kullanılması nedeniyle TCK'nın 157/1 maddesinde öngörülen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu halde aynı Kanunun 158/1-f maddesi gereğince yazılı şekilde karar verilmesi ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet,

vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,gerekçeleriyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla; mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.