Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/14962 K.2016/2781

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine yönelik hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın yolda yürüdüğü sırada yanına gelen sanığın, katılana "ben terzi ... oğluyum, oğluna borcum var, al şu parayı oğluna götür" diyerek 70 TL para verdiği, daha sonra sanığın cebinden yabancı paralar çıkartarak "o para yetmez, bunları da al" dediği, katılanın "ben yabancı para bilmem" diye karşılık verdiği, bunun üzerine sanığın katılana "sen de bozuk para var mı?" diye sorduğu, katılanın üzerinde bulunan 950 TL parayı çıkarttığı, sanığın katılanın çıkarttığı parayı ve kendi vermiş olduğu paraları alarak "paraları bozdurup geleyim" diyerek gittiği ve bir daha gelmediği anlaşılan sanığın somut eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

06.12.2011 tarihli ilk hükümde sanığın TCK'nın 141/1,62. maddeleri gereğince sonuç olarak 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle bu hususun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanık yönünden kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonunda, sanığın sonuç olarak 2 yıl hapis ve 200 TL adli para ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle kazanılmış hak ilkesinin ihlal edilmesi,