KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2015/3110 E., 2015/22607 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mart 2015
Karar Metni
349 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile ayrı ayrı 2 kez cezalandırılmasına dair Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/09/2012 tarihli ve 2011/568 esas, 2012/725 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 22/01/2015 gün ve 2014/1912/5194 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/02/2015 gün ve 2015/32694 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 esas, 2007/152 sayılı kararında da belirtildiği üzere, yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriğiyle örtülmesi gerektiği, yine aynı Kanun’un 3. maddesin 1. fıkrasında ise, “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine” hükmolunacağının belirtildiği,
somut olayda mahkemece temel cezanın tespiti sırasında hapis cezası takdiren alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, para cezası tayin edilirken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesine aykırı olacak şekilde alt sınırdan niçin uzaklaşıldığına dair hiçbir gerekçe gösterilmeden ve hüküm kısmında teşdiden uygulama yapıldığı da belirtilmeden, anılan Kanun’un 52/1. maddesinde gösterilen 5 tam gün sayısının çok üzerinde, 120 gün adli para cezasına hükmedilmek suretiyle,
sanık hakkında fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2015/3110, K. 2015/22607, 30 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama