Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/6678 K.2018/4296

Hırsızlık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın olay tarihinde pazarda alışveriş yapan katılan ...'ün yanına, katılanın kocası ... ile tanış oldukları bahanesi ile yaklaşıp " nasıl oldu da denk geldik ben zaten ...

Abime para yollayacaktım iyi sen denk geldin" dediği, katılanın parayı sadettin’e kendin ver demesi üzerine, sanığın cebinden para çıkarıp "ölen annem adına fitre dağıtmak istiyorum,etrafımda düzgün insanlar yok,sen bu parayı al dağıt" dediği ve önünde durdukları binayı gösterip bu binada bizim hoca var ona bir danışayım diyerek binaya girdiği, kısa bir süre sonra dönen sanığın katılana" teyze ben hocaya danıştım üzerinde değerli eşyalar varsa onları okutup tekrar sana vermemiz lazım"dediği, katılanın buna inanıp kolunda bulunan 3000TL değerindeki 3 adet bileziği hocaya okutulup geri getirileceği inancı ile sanığa verdiği,

sanığın ‘’sen burada bekle hemen geleceğim diyerek’’ katılanın yanından ayrıldığı ve bir daha dönmediği olayda;

Mahkemece, sanığın sözlerinin basit yalan niteliğinde olduğu, hile unsurunu oluşturmadığı, ancak mülkiyeti devir kastı olmayan ziynet eşyalarının alınmasından ibaret eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilmiş ise de, katılanların ifadesi, sanık savunmaları, teşhis tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre, katılanın kocasını tanıdığı bahanesi ile yaklaşan sanığa katılanın güvendiği, akabinde bileziklerini hocaya okutulacağını hilesine inanarak sanığa verdiği sanığın katılanı dini duygularını kullanarak inandırıp menfaat temin ettiği, bu kapsamda eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde öngörülen dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hırsızlık suçundan hüküm kurulması,