Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/8513 K.2016/497

Sanıklar hakkında mala zarar verme, tehdit ve yaralama suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ile katılan arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, bu nedenle tarafların olay tarihinde tartışmaya başladıkları, bu esnada sanıkların katılana saldırdıkları ve sanık S.. Ç..’nı katılana “ seni öldürürüm” diyerek tehdit ettiği, daha öncesinde de katılana ait araca zarar verdiği, sanıkların bu şeklide üzerlerine atılı suçları işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1-Sanık M.. C.. hakkında yaralamaya teşebbüs suçundan verilen hüküm ile sanık S.. Ç.. hakkında mala zarar verme ve yaralamaya teşebbüs suçundan verilen hükümlere yönelik temyiz incelemesinde,

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanıkların temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi gereğince REDDİNE,

1-Sanık S.. Ç.. hakkında tehdit suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde,

Sanık, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği anlaşılmakla hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir