Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2015/9902 K.2016/427

Dolandırıcılık suçundan sanık M.. K..’in mahkumiyetine ilişkin 09.12.2014 tarihli hüküm sanık müdafii tarafından; temyiz talebinin reddine ilişkin 19.02.2015 tarihli ek karar ise, sanık H.. T.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanık H.. T..’nun yokluğunda verilen hükmün, 02.10.2014 tarihli sorgusunda beyan ettiği adresine tebliğ edilmeden, doğrudan MERNİS adresine gönderilmiş olması nedeniyle yapılan tebligatın usule aykırı olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz talebinin reddine dair 19.02.2015 tarihli ek kararın kaldırılması neticesinde, sanıklar hakkında kurulan dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

Somut olayda; sanıkların katılana telefon ederek, kimlik bilgilerinin terör örgütü tarafından ele geçirildiğini, banka hesaplarından örgüte para aktarıldığını, bu nedenle operasyon yaptıklarını, yardımcı olmasını ve hattan ayrılmaması gerektiğini söyleyip, arkadan gelen telsiz sesleriyle kendilerine polis süsü vererek katılandan banka hesaplarına para havale etmesini istedikleri, katılanın da sanıkların bildirmiş olduğu kredi kartlarına ayrı ayrı 4.000,00'er TL’den olmak üzere toplamda 8.000,00 TL havale gönderdiği, bu paraların da banka şubesince sanıkların kredi kartı borçlarına mahsup edildiği anlaşıldığından, eylemlerinin TCK’nın 157. maddesinde yer alan dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesi gereğince hüküm kurulurken, hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmolunması gerektiği gözetilmeden, sadece hapis cezasına hükmedilmesi ile hesabının terör örgütü tarafından kullanılmış olması nedeniyle tehlikede olduğuna inandırılan katılanın korkutulması sonucunda menfaat temin edilmiş olması da göz önünde bulundurularak, sanık M..... hakkında kurulan hükümde temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.