Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2016/1480 K.2016/5681

Basit yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6217 Sayılı Sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14/04/2011 tarihinden itibaren doğrudan hükmedilen 3000TL'ye kadar (3.000 TL dahil) para cezalarını içeren mahkumiyet hükümlerinin 5320 Sayılı kanunun geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu ancak söz konusu hükümde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulandığından temyiz incelemesinin kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı suçu işlediği gerekçesine dayanan kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

İddianamede yer almayan ancak sanığın eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 86/3-c maddeleri gereğince mahkum edilmesi gerektiği yönündeki bozma kararı sonrasında sanığın üzerine atılı suçlamaya yönelik “Ben Yargıtay bozma ilamını kabul etmiyorum.Ben ne yaralama ne direnme suçu işlemedim” şeklinde savunmada bulunması karşısında; tebliğnamede sanığa ek savunma hakkı verilmesi gerektiği yönünde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanık ve müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilebilmesi için sanığa verilen cezanın hapis cezası olması gerektiği, buna göre hakkında adli para cezası verilen sanığa 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,