KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/11091 E., 2019/7562 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- TCK’nın 155/2, 62/1, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma
Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık ...'ın müşteki kurum olan ... Şanlıurfa şubesi başkanı olduğu, diğer sanıkların da bu şubede çalıştıkları, müşteki kurum tarafından Hizmet İş Şanlıurfa şubesine yeni alınan büro için para havale gönderildiği, paranın şube başkanı olan sanık ... tarafından alındığı, ancak bahse konu parayı büro sahibine teslim etmediği, böylece sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;
Hizmet iş sendikasının Şanlıurfa Şubesi için alınacak olan dairenin mülkiyet sahibi ...’ın tanık olarak celp edilerek bahse konu dairenin satışı için kiminle ne kadar fiyata anlaştığı, ücretin peşinat kısmı ile bakiyesinin kim tarafından ne zaman ödendiği hususlarının açıklığa kavuşturulması, ayrıca sendikaya alınacak gayrimenkullerin alım işlemlerinin mutad olarak ne şekilde yapıldığının, sendika nezdinde araştırılması, temyiz dilekçesinde sendikadan alacaklı olduğunu ileri süren sanığın, sendikaya yönelik açmış olduğu hukuk davasının bulunup bulunmadığı var ise getirtilip incelenmesi, onaylı bir örneğinin dosya arasına alınması buna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre;
5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi anlamında yasal ve buna bağlı olarak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi doğru bir uygulama olarak kabul edilebilir ise de, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, sanığın kasta dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/11091, K. 2019/7562, 4 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama