Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/11917 K.2019/8708

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılana ait işyerinde çalıştığı ve muhasebe işlemlerini yaptığı, iş yerine ait 2009 yılı ocak, şubat, mart, nisan, mayıs ve haziran aylarına ait alış ve satış faturaları, gider faturaları, sigorta evrakı ile beyannamelerin sanığa teslim edildiği, ancak sanığın teslim edilen evrakları iade etmeden ayrıldığı, daha sonrasında sanıktan istenmesine rağmen iade etmediği, böylece üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edildiği olayda, yapılan yargılama, katılan beyanı ve tüm dosya kapsamına göre isnat edilen suçun subüt bulduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır, ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca suça uygulanacak cezanın belirlenmesinde tahdidi olarak sayılmış kriterler getirilmiştir ve her somut olayda ilgili suç tanımında belirlenen cezanın alt ve üst sınırı arasında ceza tayin edilirken, cezanın belirlenmesine ve bireyselleştirmesine ilişkin maddesinin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurularak ve somut gerekçeler tek tek belirtilmek suretiyle takdir hakkı kullanılacaktır.

Ayrıca bu temel ceza belirlenirken aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen "orantılılık" ilkesi de gözetilmek zorundadır. Mahkemece, 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesinde yazılı kriterler dikkate alınarak cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılmış ise de, buradaki kriterlerin yukarıda anılan orantılılık ilkesine aykırı davranılarak yazılı şekilde alt sınırdan fazla uzaklaşılarak caza tayin edilmesi,