Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/1730 K.2019/1859

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde araba alış verişi karşılığında, sahteliği kriminal rapor ile tespit edilen suça konu 17.250TL bedelli çeki ciro etmek suretiyle katılana verdiği, katılan tarafından tahsil için bankaya ibraz edildiğinde çekin sahte olduğunun anlaşıldığı, yapılan imza incelemelerinde ikinci ciranta konumunda bulunan yazılar ve adına atılı bulunan imzanın sanığın eli mahsülü olduğunun tespit edildiği ve sanığın bu surette nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda, katılan beyanları, sanık savunması, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından;

sanığın üzerine atılı bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle, nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (i) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde, adli para cezası belirlenirken, tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması suretiyle tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan elde olunan haksız yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

2) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan, Ortaköy Sulh Ceza Mahkemesi’nin 24/10/2008 tarih ve 2007/181 Esas, 2008/212 karar sayılı ilamının kesin nitelikte bir hüküm olması nedeni ile tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;