Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/19025 K.2017/18699

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşündü.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 29.12.2011 tarih ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi, 2797 sayılı Yargıtay Kanunun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde. "Dairelerin arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir," (b) bendinde de.

"Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırı incelemeye yetkili olan daire görevlidir" hükmüne yer verilmiştir. Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır.

Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelen dosya içeriğine göre;

Sanığın satması amaçlı katılan ...'e 2.000,00.TL'lik su verdiği, katılanın üzerinde nakit para olmaması nedeniyle olay tanığı olan ...'in dükkanına bırakmış olduğu kredi kartından su bedeli olan 2000 TL'yi çekebileceğini söyleyip ...'i telefon ile arayıp sanığın kendisine ait olan kredi kartını geldiğinde vermesini söylediği, sanığın tanıktan kredi kartını alarak katılanın iradesinin aksine 2.000 TL yerine kartın limiti olan 8.600,00.TL'ye kadar değişik harcamalar yapıp kendine verilen kartı kötüye kullandığı, iddia edilen olayda; eylemin kredi kartının kötüye kullanılması şeklinde meydana gelip 5237 sayılı TCK'nın 245/1 maddesine göre Banka ve Kredi Kartlarının Kötüye Kullanması suçunu oluşturduğu anlaşılmakla,