Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/22140 K.2017/24206

Sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yolda gördüğü müştekinin yanına giderek fakir bir tanıdığı olup olmadığını, tanıdığı var ise para yardımı yapmak istediğini söylediği, müştekinin fakir tanıdıkları olduğunu belirtmesi üzerine sanığın, güven telkin etmek amacıyla müştekiye 300 TL verdiği, daha sonra bu miktarın yetmeyeceğini belirterek 200 TL daha verdiği ve daha fazla para vereceğinden bahisle müştekiyi mevlüt okuttuklarını beyan ettiği bir binaya götürdüğü, sohbet esnasında verdiği paraları ve müştekinin kolundaki iki adet bileziği hocaya okutacağını söyleyerek müştekiden aldığı,

yukarı katta yardım paketleri olduğunu, bunları almasını söyleyip müştekiyi asansöre bindirdiği ve bu fırsattan yararlanarak olay yerinden kaçarak uzaklaştığı iddia ve kabul edilen olayda; eylemin TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “dini inanç ve duyguların istismarı suretiyle dolandırıcılık” suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,