Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/25559 K.2019/10437

Sanıkların dolandırıcılık suçundan beraatlarına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ... ile ...’in, Sultanbeyli ilçesinde...

Oto Galeri isimli iş yerini çalıştırdıkları, diğer sanıklar ... ve ...’ın da zaman zaman bu iş yerine giderek oto alım satım işi yaptıkları, 2010 yılı Ağustos ayı başında sanıklardan.... ve ...in katılanın yanına giderek .... plaka sayılı aracını satın almak istediklerini söyledikleri, kendilerini sanık ...'in gönderdiğini ve müşterinin hazır olduğunu belirttikleri, sanık ...'in görüşmek için katılanı iş yerine çağırdığı, katılanın da gittiği, aracın bedeli hakkında konuştukları, sanık ...'in aracı alıp baktıracağını, herhangi bir arızası ve kaydında sorun olmaması halinde alacağını söylediği, aracın bu şekilde sanıklara teslim edildiği,

ancak katılana herhangi bir para ödemesi yapılmadığı, sanıkların bu şekilde atılı suçu işledikleri iddia edilen olayda;

Katılanın, 2010 yılında... plaka sayılı aracını satmaları için sanıklara teslim ettiğini, şikayet tarihi olan 19/01/2012 tarihine kadar kendisini oyaladıklarını, aracı sattıkları halde kendisine para vermediklerini, bu süre içinde sanıklar hakkında herhangi bir şikayette bulunmadığını, aracı galeride göremeyince aracın gizlendiğini düşünerek şikayette bulunduğunu, şikayet tarihinden sonra ise aracın kendi borcundan dolayı haczedildiğini ve muhafaza altına alındığını belirterek sanıklar hakkında kendisini dolandırdıklarından bahisle şikayetçi olması,

sanık ...'in savunmalarında, galericilik yaptığını, sanık ... ile ortak olduklarını, diğer sanıklarla herhangi bir iş ilişkisi olmadığını, ancak 31/08/2010 tarihinde ... ve ...'in birlikte iş yerine geldiklerini, müştekiden alacaklı olduklarını, ona ait Mitsubishi karizma marka aracı satmak istediklerini söylemeleri üzerine aracın plakasını sorguladığını, üzerinde 5 ayrı haciz olduğunu görünce aracı almak istemediğini, Bayram ve Tevfik'in daha sonra.... plaka sayılı aracı alıp almayacağını sorduklarını, aracı incelediğini, 4.000 TL fiyat belirlediğini, araç maliki ile görüşmek istediğini söylediğini,

katılanın iş yerine geldiğini ve bizzat kendisiyle görüştüğünü, katılanın aracı icradan aldığını, ruhsatını çıkardıktan sonra satışı vereceğini söyleyerek iş yerinden ayrıldığını, birkaç gün sonra telefon ile aradığını, birçok kez telefon görüşmesi yaptığını ancak katılanın her defasında bir bahane uydurduğunu, aradan geçen zaman içinde galerideki araç sayısı artınca söz konusu aracı bir arkadaşının deposuna koyduğunu, katılanın ne kendisini aradığını ne de aracını teslim aldığını, bu araç için sanık ...'a 4.000 TL para ödediğini, ayrıca 800 TL masraf yaptığını,

sanıklar ... ve ... ile görüştüğünde verdiği paraya ve masrafa karşılık 7.000 TL’lik senet aldığını, olayda mağdur olanın kendisi olduğunu, ödediği parayı geri alamadığını ve senedi tahsil edemediğini, aldığı aracın da katılanın borcu nedeniyle haczedilerek muhafaza altına alındığını beyan etmesi, sanık ...'ün de bu savunmalara katılması, sanık ...'ın ise, katılandan alacağı olduğunu, alacağına karşılık bu aracı aldığını belirtmesi karşısında, sanıkların inkara yönelik savunmalarının aksine atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeterli kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla;

sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.