Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/26913 K.2017/28548

Sanık ...'ın dolandırıcılık, sanık ... 'ın ise dolandırıcılık ve tehdit suçlarından mahkûmiyetine ilişkin hükümler, sanık ... ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanıklardan ...'nin, diğer sanık ...'ya, katılan ...'ın Bartın Merkez ... Köyü İlköğretim Okulu lojmanında ikamet ettiğini söylediği, bunun üzerine sanık ...'nın kendisini Milli Eğitim Bakanlığı bölge müfettişi olarak tanıtıp, oturduğu lojmanın satışa çıkarılacağını söyleyip güven telkin ettiği katılanı yaklaşık 15 gün sonra telefon ile arayıp lojmanın satış kararının çıktığını, acilen 1.000,00 TL para göndermesi gerektiğini söylediği, iki hafta sonra da elden 12.000,00 TL parayı katılandan alıp, telefonlarına çıkmamaya başladığı gibi, parasını geri isteyen katılana tehdit sözleri içeren mesaj attığının iddia edildiği olayda;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında kaldığı ve delillerin takdiri ile değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu anlaşılmış ise de;

halen geçerliliğini sürdüren 10/06/1942 gün 26-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09/05/2017 gün ve 2014/469 Esas, 2017/260 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere merci tayini kararları kesin olup, tekrar değerlendirme konusu yapılamayacağı, somut olaya ilişkin yapılan yargılama sırasında da, Bartın Ağır Ceza Mahkemesi ile Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesi arasında çıkan görev uyuşmazlığı sonucunda, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 25.10.2011 tarih ve 2011/7953 esas 2011/22592 sayılı ilamıyla Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla,

bu kapsamda yapılan incelemede;

1- Sanık ...'ın tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet kararının temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanıklar ... ve ...'ın dolandırıcılık suçundan mahkûmiyetlerine yönelik kararın temyiz incelemesinde;

Suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinin yürürlükte bulunmaması nedeniyle dolandırıcılık eyleminin sanıklar lehine olan aynı sayılı TCK'nın 157/1 maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınarak sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,