Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/28716 K.2017/18526

Kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 151/1, 62, 52/2. maddeleri gereğince iki kez 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2017 tarihli ve 2015/404 esas, 2017/245 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 22/05/2017 gün ve 94660652-105-07-4664-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/06/2017 gün ve 2017/33745 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2017 tarihli kararından önce, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde değişiklik yapıldığı ve uzlaştırmanın etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar bakımından da uygulanabilir hale geldiği, yine aynı Kanun'un "Mahkeme tarafından uzlaştırma" başlıklı 254. maddesinde yer alan.

"Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir. " şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın işlediği kasten yaralama ve mala zarar verme suçları bakımından uzlaştırma işlemleri yapılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği cihetle, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Kanun yararına bozma talebinin mala zarar verme ve kasten basit yaralama suçlarına ilişkin olması ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 14. maddesi uyarınca, 27.01.2017 gün ve 29961 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2017 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 20.01.2017 tarih ve 2017/1 sayılı kararı ve Yargıtay Ceza Daireleri iş bölümü ortak hükümlerinin 4. maddesi de gözetilerek,