Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/29809 K.2017/19194

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 40.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2009 tarihli ve 2008/192 esas, 2009/435 sayılı kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 14/05/2014 tarihli ve 2012/17016 esas, 2014/9544 karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşerek infazı sırasında,

İzmir Cumhuriyet savcılığınca 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik doğrultusunda infazın ertelenmesi veya durmasının gerekip gerekmediğine ilişkin karar verilmesi talebine yönelik infazın durdurulmasına yer olmadığına dair Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/12/2016 tarihli ve 2008/192 esas,

2009/435 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/01/2016 (2017) tarihli ve 2017/29 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 15/06/2017 tarih ve 94660652-105-03-3773-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/06/2017 tarih ve 2017/39588 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/10/2007 tarihli ve 2007/4-200 esas, 2007/219 sayılı ilâmında belirtildiği üzere, uzlaştırma kurumu her ne kadar 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 253 ve 254. maddelerinde hüküm altına alınarak usul hukuku kurumu olarak düzenlenmiş ise de, fail ile devlet arasındaki ceza ilişkisini sona erdirmesi bakımından maddi hukuka da ilişkin bulunması nedeniyle yürürlüğünden önceki olaylara uygulanabileceği, bu uygulamanın sadece görülmekte olan davalar bakımından geçerli olmayacağı,

5237 sayılı Kanun'un 7/2.maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." şeklindeki hüküm uyarınca kesinleşmiş kararlar bakımından da uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiği gibi, 5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin somut dosya kapsamı itibariyle uygulanma yerinin bulunmadığı cihetle, hükmün infazının durdurularak 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi gerektiği gözetilmeksizin,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesindeisabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen uzlaşma, sadece sanığa değil aynı zamanda ve öncelikle, mağdurun zedelenen hukukunun düzeltilmesine hizmet amacı gütmesi ve biçimi itibariyle bir ceza yargılaması müessesesi olsa da, fail ile devlet ilişkisini sona erdirmesi bakımından maddi ceza hukukunu da ilgilendirmesi nedeniyle kesinleşmiş kararlar yönünden de uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğinin anlaşılması karşısında; itirazın bu nedenlerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet bulunmadığından,