Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/35834 K.2019/3392

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin, kendisini polis memuru olarak tanıtan kişi tarafından telefon ile aranıp, bankada bulunan paralarının banka müdürleri tarafından çekildiğini ve bu şahısları yakalayacaklarını söyledikten sonra "Telefonu Savcıya veriyorum" diyerek bir başka şahsa telefonu verdiği, o şahsın da kendisinin Savcı olduğunu söyledikten sonra "Diyarbakır'da 30 tane banka Müdürü Cezaevine alındı, orada da banka müdürlerini yakalayacağız" dediği ve telefonu tekrar kendisi ile ilk görüşen şahsa verdiği, şahsın kendisine kimseye bir şey söylemeden ve telefonu kapatmadan evden çıkmasını ve en yakında bulunan İş Bankasına gitmesini söylediği,

müştekinin evden çıkarak otobüs ile toplu taşıma merkezine gittiği ve Akıncılar Mahallesinde bulunan İş Bankasına giderken yolda şahsın kendisine bankada bulunan tüm parasını çekmesini söylediği, daha sonra müştekinin bankaya gelerek içeriye girdiği ve sıra beklemeye başladığı, bu esnada telefonun devamlı açık olduğu, bir ara dışarı çıktığı esnada telefonunun şarjının bittiği ve görüşmenin kesildiği,

bu esnada bankanın önünde yanına sanığın geldiği ve kendisine bir telefon uzatarak "al ... amca bununla konuş" diyerek telefonun nasıl kullanılacağını gösterdikten sonra müştekinin tekrar bankaya girdiği ancak telefonu açamadığı için şahıs ile konuşamadığı,

bu sırada yanına sivil polislerin geldiği ve dolandırılmak üzere olduğunu söyledikleri, bu suretle dolandırıcılık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının iddia edildiği eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,