KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2017/6362 E., 2019/2872 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- TCK'nın 155/2, 62, 52, 53, 51 maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın katılan ... Uluslararası Taşımacılık İnş. Tic. Ltd. Şti.nde tır şoförü olarak çalıştığı, bu kapsamda 15/06/2012 tarihinde Yunanistan'a sefere gittiğinde .... Uluslararası Nakliye ve Lojistik Şirketine mal teslim edip katılan şirkete verilmek üzere aldığı 15.000 Euro parayı vermeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda;
Sanığın savunmasında parayı şirket yetkilisi Turan Kaya'ya teslim ettiğini belirtmesi karşısında; Turan Kaya'nın dinlenerek olayla ilgili bilgisinin alınması, sanığın katılan şirkete karşı açmış olduğu hukuk davasının akıbetinin araştırılması, sanığın tır şoförü olması nedeniyle, para tahsil etme hususunda yetkisinin bulunup bulunmadığının saptanması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
TCK’nın 53/3. maddesine göre, mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde belirtilen sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Suç tarihinin 15/06/2012 tarihi olmasına rağmen, hükümde 2012 olarak yazılması suretiyle yanılgıya düşülmesi,
Sanığın para tahsil etme yetkisinin bulunmaması halinde atılı eylemin TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen ve 6763 sayılı Kanun ile uzlaşma kapsamına alınan basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2017/6362, K. 2019/2872, 26 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama