Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2017/7097 K.2019/3423

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

28/06/2014 tarih ve 6545 sayılı Kanunun geçici 6. maddesi ile Sulh Ceza Mahkemelerinin kaldırıldığı ve anılan mahkemelerdeki dava dosyalarının Asliye Ceza Mahkemelerine devredildiği gözetilerek yapılan incelemede,

Sanığın, Bergama ilçesinde tekel bayii dükkanı işlettiği, katılanın da dükkan müşteri olması nedeniyle aralarında samimiyet oluştuğu, suç tarihinde misafirlerine bilet alacağını söyleyerek katılandan kredi kartını istediği ve katılanın da 100,00 TL harcama yapması için kredi kartını sanığa verdiği, ertesi gün kredi kartını almak için sanığın dükkanına gittiğinde bulamadığı, akabinde yaptığı araştırmada sanığın kredi kartından toplam 3.519,78 TL alışveriş yaptığı eylemin, sanığın kendisine verilen kredi kartının kötüye kullanılması şeklinde meydana gelip 5237 sayılı TCK'nın 245/1 maddesine göre banka ve kredi kartlarının kötüye kullanması suçunu oluşturmasına karşın vasıfta hataya düşülerek TCK 155/1. maddesi tatbiki sureti ile güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ;

1-Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümde sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

2- Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle 180 gün olarak belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,