Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/2869 K.2019/237

Dolandırıcılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle bozma sonrasında dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği ancak taraflar arasında uzlaşma sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Katılanın evlenmek amacı ile kız aradığı, bu kapsamda ikamet ettiği Yozgat ilinde yerel yayın yapan televizyon kanalına ilan verdiği, bu yayından cep telefonu numarasına ulaşan kimliği belirlenemeyen ... isimli kadının sanığın suç ortağı olduğu, sanığın kendisini katılana ...’in ağabeyi olarak tanıttığı, evliliğin sağlanması amacı ile sanığın katılandan, çeşitli hilelerle banka havalesi yolu ile ve elden olmak üzere birden fazla kez para almak suretiyle haksız menfaat temin ettiği, bu şekilde sanığın üzerine atılı basit dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanığın eyleminin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde her hangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli para cezasının belirlenmesi aşamasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 2. fıkrasının ve taksitlendirme sırasında 52/4. madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması ve hükmün 3. fıkrasının 2. bendinde adli para cezası yerine ağır para cezası ibaresinin kullanılması,