Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/2997 K.2018/3190

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin gerekçeli kararın, sorgusunda beyan ettiği adrese tebliğe çıkartılmasına rağmen iade gelmesi üzerine, MERNİS adresinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, herhangi bir temyiz başvurusunda bulunulmaması üzerine hükmün 13/10/2016 tarihinde kesinleştirildiği, hükmün kesinleşmesinden sonra, 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi nedeniyle uyarlama yapılması istemi üzerine,

dosya yeniden ele alınarak uzlaşma sağlanamaması nedeni ile hükmün aynen infazına ilişkin ek karar verildiği, aynen infaza ilişkin ek kararın sanığa tebliği üzerine, sanık tarafından “eski hale getirme ve temyiz hakkının verilmesine” yönelik itirazda bulunulduğu, sanık tarafından yapılan bu itiraz mahkemece ek karara yönelik itiraz olarak değerlendirilip, karar verilmek üzere Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderildiği, Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 24/04/2017 tarihli kararı ile de “usul ve yasaya uygun ek karara yönelik yapılan itirazın reddine” karar verildiği,

sanık tarafından aynı şekilde “eski hale getirme ve temyiz hakkının verilmesine” yönelik itirazda bulunulması üzerine, bu kez mahkemece yapılan bu itiraz incelenmek üzere Yargıtay’a gönderildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın yaptığı itirazların, hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik asıl hükme ilişkin “eski hale getirme ve temyiz hakkının verilmesine” yönelik talepler olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,