Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/3435 K.2018/4673

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın satması için katılan ...'e 2.000,00 TL'lik su verdiği, katılanın üzerinde nakit para olmaması nedeniyle olay tanığı olan ...'in dükkanına bırakmış olduğu kredi kartından su bedeli olan 2000 TL'yi çekebileceğini söyleyip ...'i telefon ile arayıp sanığın kendisine ait olan kredi kartını geldiğinde vermesini söylediği, sanığın tanıktan kredi kartını alarak katılanın iradesinin aksine 2.000 TL yerine kartın limiti olan 8.600,00 TL'ye kadar değişik harcamalar yaptığı eylemin sanığın kendisine verilen kredi kartının kötüye kullanılması şeklinde meydana gelip 5237 sayılı TCK'nın 245/1 maddesine göre banka ve kredi kartlarının kötüye kullanması suçunu oluşturmasına karşın vasıfta hataya düşülerek TCK 155/1.maddesi tatbiki sureti ile güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ;

1- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Yasanın 106/3. maddesi uyarınca, adli para cezalarının ödenmesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma tedbirine de karar verilebileceği gözetilerek, sanığa hükümde infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi,

2- Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle 60 gün olarak belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,