Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/3966 K.2018/6834

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatına ilişkin hüküm, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatına dair Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14/04/2011 tarih ve 2011/8 E, 2011/155 K sayılı kararı aleyhine vaki temyiz istemleri üzerine bozma talebine dayanılarak dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28/01/2013 gün ve 15-2011/289824 sayılı tebliğnamesiyle dairemize geldiği, Dairemizin 25/11/2014 tarih ve 2013/3577 E, 2014/19706 K sayılı ilamıyla sanık hakkındaki hükmün bozulmasına karar verildiği,

Bozmadan sonra, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucu adı geçen mahkemenin 12/03/2015 tarih ve 2015/16 Esas, 2015/83 Karar sayılı kararı ile direnme kararı verildiği anlaşılmış olmakla,

Hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin. 3. fıkrası gereğince dairemize gelen dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 12/03/2015 tarih ve 2015/16 Esas, 2015/83 Karar sayılı direnme kararı yerinde olduğundan direnmenin KABULÜNE,

Dairemizin 25/11/2014 tarih ve 2013/3577 E, 2014/19706 K sayılı kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın, bankadan kredi çekebilmesi için ikna ettiği arkadaşı katılan ...'ün verdiği nüfus cüzdanı ile bankaya başvurup, kendisini ... olarak tanıttığı ve banka görevlisinin dikkatsizliğinden de yararlanarak kredi sözleşmesi, sigorta formu ve ödeme tablosu gibi belgeleri, katılanın rızası olmadan adına imzalayarak 6.800 TL kredi çektiği ve borçlarını ödemede kullandığı iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda; sanığın, katılandan borç istemesi üzerine, katılanın parası olmadığını söyleyerek, bankadan kredi verilip verilmeyeceğini öğrenmesi için kimlik kartını sanığa verdiği,

sanığın da bu kimlikle bankaya giderek kredi alıp alamayacağını sorduğu, banka görevlilerinin bu kimlik bilgileriyle kredi sorgulaması yaparak kredi verebileceklerini söyledikleri ve bir takım evrakları ve sözleşmeleri sanığa imzalattıkları, sanığın banka görevlilerini aldatma ve de dolandırma amacı gütmediği, prosedürün nasıl işlediğini tam olarak bilebilmesinin de mümkün olmadığı, kredi çıkması için banka tarafından hazırlanarak önüne konulan evrakları imzalamasının salt dolandırıcılık kastıyla hareket ettiğini göstermediği, ayrıca katılana ait fotoğraf ve kimlik bilgilerinde herhangi bir tahrifat yapmadan bankaya müracaat ederek,

kimliği görevlilere ibraz ettiği, kredi talebinde bulunan müşterilerin ibraz ettiği belgedeki kişi olup olmadığını denetleme görevi bulunan banka görevlilerinin sanığın kimlik sahibi olmadığını basit bir inceleme sonunda anlayabilecek durumda oldukları, sanığın bu durumun denetlenmesi imkanını ortadan kaldırıcı bir davranışının bulunmadığı, dolayısıyla dolandırıcılık suçunun aldatıcılık unsurunun gerçekleşmediği anlaşıldığından, verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.