Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4185 K.2018/5392

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...’ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 155/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 ve 1.000,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 38. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.10.2017 tarih ve 2015/540-2017/504 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30.05.2018 gün ve 94660652-105-34-6692-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 07.06.2018 gün ve 2018/48869 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunun, 5237 sayılı Kanun’un 168/1. maddesi gereğince etkin pişmanlık hükümlerine tabi olduğu, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 253. maddesinin 3. fıkrasında “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile,

etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez” şeklinde düzenlenen “...etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar...” kısmının madde metninden çıkarılarak,

etkin pişmanlık hükümlerine tabi suçların da uzlaştırma kapsamına alınması karşısında, mahkemece sanığın üzerine atılı bulunan güveni kötüye kullanma suçu bakımından 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası,

uzlaştırma işlemlerinin 253’üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tebligat Kanunu’nun “Adres Değiştirmenin Bildirilmesi Mecburiyeti” başlıklı 35/1. maddesinde “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kazai merciine bildirmeye mecburdur.

Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır” denildiği, 6099 sayılı Kanun’la değişik ikinci ve üçüncü fıkralarında ise, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilmediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Bundan sonra yapılan eski adrese çıkarılan tebliğler yeni muhataba yapılmış sayılır” hükümlerine yer verildiği; somut olayda da; anılan madde hükümleri gereğince, sanığın adres değişikliğini yargı mercilerine bildirmediği ve yerleşim yeri adresinin bulunmadığı anlaşılmış ise de, sanığın mahkemesinde belirttiği son bilinen adresine yapılan tebligatın, muhatabın adresinde bulunamaması üzerine iade edilmesi nedeniyle, bu kez daha önce usulüne uygun şekilde tebliğ yapılamayan adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğ işlemi usulsüz bulunduğundan hüküm henüz kesinleşmemiş olup,