Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4401 K.2019/5877

Güveni kötüye kullanma suçundan hükümlü hakkında verilen mahkumiyet hükmü hükümlü tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK’nın 155/2 maddesi sevkiyle kamu davası açıldıktan sonra 30/04/2010 tarihli kararla hükümlünün TCK’nın 155/2.

Maddesi gereğince mahkumiyetine karar verildiği, kararın hükümlü tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesi’nin 19/01/2015 tarihli kararıyla hükmün bozulduğu, yeniden verilen 07/12/2015 tarihli kararın temyizi üzerine yine Yargıtay 15. Ceza Dairesi’nin 20/04/2016 tarihli kararıyla temyiz talebinin süreden reddine karar verilerek hükmün kesinleştirildiği, Salihli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2016 ve 08/12/2016 tarihli ek kararlarıyla güveni kötüye kullanma suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması nedeniyle infazın durdurulmasına karar verildiği,

hükümlünün zararı taksitler halinde ödeyeceğini beyan etmesi ve bu şekilde uzlaştırmayı kabul etmesi nedeniyle mahkemenin 08/05/2017 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği, hükümlünün taksitleri zamanında ödemediği bildirildiğinden mahkemenin 12/02/2018 tarihli kararıyla hükmün açıklanması suretiyle hükümlünün yeniden TCK’nın 155/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verildiği, hükmün kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında verilen bu hükmün de hükümlü tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla,